‘Door mijn hersenletsel is alles in mijn leven een gevecht geweest’

Begin 2020 klopt Jacqueline (39) bij MEE aan voor opvoedondersteuning. Ze is moeder van een 4 jarige dochter en heeft niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Ze wil graag haar verhaal vertellen, zodat anderen hier van kunnen leren en ook op zoek kunnen gaan naar hulp en ondersteuning.

Jacqueline kreeg, toen ze 4 was, een hersenbloeding. Tot haar puberteit lijkt ze hier geen last van te hebben, maar dan krijgt ze epileptische aanvallen. Met medicijnen kan ze hier mee leven.
Ze ontmoet haar partner en samen krijgen ze een dochter. Als hun dochter naar de peuterspeelzaal gaat, merkt Jacqueline dat ze erg vergeetachtig wordt. Na neurologisch onderzoek blijkt dat de impact van de hersenbloeding, 32 jaar geleden, groot is. En dit verklaart ook haar vergeetachtigheid, al die jaren heeft ze op haar tenen gelopen. Ze legde voor zichzelf de lat erg hoog, wilde aan de buitenwereld laten zien, dat ze het wél kon. Ze ging altijd maar door, wilde – haast krampachtig – de controle houden, maar liep hier steeds meer in vast.

Leren loslaten

De verpleegkundige van het consultatiebureau kent de voorgeschiedenis (het niet-aangeboren hersenletsel) van Jacqueline. Ze denkt dat Jacqueline en haar man misschien baat kunnen hebben bij begeleiding in het gezin en in de opvoeding door MEE. Daar hoeft ze niet lang over na te denken en komt in contact met Sabine. Samen met haar man heeft ze het afgelopen jaar opvoedondersteuning gekregen. “Ik heb veel geleerd, ik heb geleerd los te laten. Ik durf m’n dochter haar gang te laten gaan, ik volg haar in haar ontwikkeling en waar het kan, daag ik haar uit. We doen samen spelletjes of maken puzzels. Maar ik geef ook aan als ik rust nodig heb. Ook heb ik geleerd dat mijn man zijn rol als vader op zich moet nemen en hem vrij te laten in zijn contact met onze dochter.” Jacqueline heeft geleerd te accepteren dat dingen soms anders gaan dan ze zou willen.

Opvoedondersteuning

Om aan te sluiten bij Jacqueline heeft Sabine gezocht naar de juiste middelen. Boeken en veel tekst werkte niet goed, ze was snel de draad kwijt. Maar beelden blijven wel langer hangen, dus werkt opvoedondersteuning in stripvorm heel goed voor Jacqueline. “En die strips gebruik ik ook nog steeds”, zegt ze met een lach. “Ik kijk er regelmatig in, als ik denk ‘help, wat moet ik hiermee’ of als ik ergens tegenaan loop.”

Verder zonder MEE

De opvoedondersteuning is voor nu eerst afgerond, Jacqueline heeft een netwerk om zich heen dat haar op kan vangen. Haar moeder, haar man, andere moeders uit de buurt, iedereen heeft zijn rol. Zelf zit Jacqueline in een hulptraject van de Noorderbrug, waarmee in het afgelopen jaar regelmatig afstemming is geweest. Een mooie samenwerking, aldus Sabine. “En eindelijk mensen die mij begrijpen”, zegt Jacqueline. Mochten Jacqueline en haar man vastlopen in de opvoeding, dan kunnen ze zo weer terecht bij MEE.

Dank je wel Jacqueline voor je openhartigheid.

 


 

Growing into deficit

Het verhaal van Jacqueline staat helaas niet op zichzelf. Het is bij kinderen namelijk niet gemakkelijk om hersenletsel te signaleren. Dit wordt veroorzaakt doordat een deel van de hersenen pas later (volledig) tot ontwikkeling komt. De achterstand ten opzichte van leeftijdsgenoten wordt dan pas zichtbaar of neemt toe. Ook door de grotere en complexere taken die van een ouder kind verwacht worden, worden de neurologische defecten zichtbaarder. De latere manifestatie van problemen bij kinderen met hersenletsel wordt ‘growing into deficit’ genoemd.
Wil je meer lezen over niet-aangeboren hersenletsel bij kinderen? Lees dan het boekje ‘Er lijkt niets met ons aan de hand maar dat is niet zo. Ons hoofd moet heel hard werken’ <als download onder aan dit bericht>.
Na het lezen van deze zes verhalen is de kans groot dat je gedrag herkent bij leerlingen, teamgenoten, cliënten, kinderen. In dit boekje vind je antwoord op wat nu?… Hoe verder?